05-08-09

De dochters van de schilder, een boek van Anna-Karin Palm (Foto : Gele ganzebloem, Chrysanthemum segetum)


Flanders-inside-aug2009-ganzebloem

Boek : De dochters van de schilder, Anna-Karin Palm (Malarens döttrar, 1997). De achterflap zegt : “Palm speelt subtiel en behending met verhaallijnen, parallellen, uiterlijke en innerlijke belevenissen.  Haar stijl is doortrokken van kleuren, geuren, geluiden, een overweldigende rijkdom aan indrukken.  Het resultaat is een even meeslepende als aangrijpende roman over de grote thema’s in het leven.” 
Enkele fragmenten : “Ze weet het nu : onder de angst is een vrijheid die niemand je kan ontnemen; de vreugde is een kracht die haar wortels in de pijn heeft zitten.”  
“Nee, wat kies je eigenlijk; het leven voert je van links naar rechts, het leven gebeurt en de pijn in je borst wordt slechts een kort moment minder als je zegt : ik heb dit gekozen, ik wilde het zo. Ik ik ik, zeg je en je hoopt dat iemand de lokroep zal beantwoorden. Je schept orde, staat iedere ochtend om zeven uur op en poetst je tanden, trekt schoon ondergoed aan en gaat naar je werk; de klok tikt, je gaat efficiënt te werk en doet boodschappen voor het avondeten, maakt plannen, geeft de dagen een veilig ruitjespatroon waar je tussendoor kunt navigeren. Alles om je blik niet op te richten; alles om de stem niet te horen die zegt : ik wilde dit niet, ik wilde iets anders, iets anders. En buiten je verlichte kamer deint altijd de grote duisternis, de duisternis die over een tijdje over je heen zal stromen en je zal veranderen in één van de vele zandkorrels in de enorme, lege woestijn.”
“De kamer was vol licht. Maria sloeg haar ogen open en ontwaakte in grote verbazing. Hier ben ik weer. Een ogenblik was alles stil, zonder lichaam en herinnering, alleen de ogen die zich opendoen en zagen .. De onpersoonlijke alledaagsheid van de kamer vulde haar met verwondering, terwijl tegelijk de herinneringen terugkwamen; gisterenavond, en de nacht voorbij alle woorden. Het leek even onwerkelijk als dat ze nu was wakker geworden en er een nieuwe dag was aangebroken. Hoeveel keren kun je sterven en toch weer opnieuw ontwaken in de wereld ? Ze rekte zich voorzichtig uit, haar lichaam voelde stijf en geradbraakt, haar ogen een beetje gezwollen. … En daarna ook - toch - een soort dankbaarheid, eenvoudig omdat ze het had overleefd… Als ik vandaag mezelf maar niet hoefde te zijn, dacht ze, als ik gewoon dat landschap in kon stappen en verdwijnen. Ze voelde zich zo broos als een vogelei …” 
Laat ik daar maar even een blije foto bijzetten.

I read : The painter’s daughters by Anna-Karin Palm.

01:56 Gepost door Hildegarde in Vlaanderen-natuur | Permalink | Commentaren (6) | Tags: boeken, planten | |  Facebook

Commentaren

Oh how beautiful is that ?!!!!!

Gepost door: Baruch | 05-08-09

The Third Column That photograph is wonderfully uplifting.

Gepost door: 3c | 05-08-09

Prachtige tekst gedecoreerd met een zeer mooie blije foto!

Gepost door: Joke | 05-08-09

MMM Zalig!

Gepost door: pieterbie | 06-08-09

Van Gogh I presume. Beautiful.

Gepost door: Robert | 06-08-09

wat een prachtig bloemenveld!

Gepost door: fotorantje | 06-08-09

De commentaren zijn gesloten.