17-09-09

Over de schaduwbergen (2002) door Aimee Liu (Flash House) (foto : Huy)


Flanders-inside-sept2009-bib

“La bibliothèque près de chez vous, peut vous mener très loin”, zo zegt het opschrift van de bibliotheek in Huy. En dat is waar. Met het boek “Over de schaduwbergen” van Aimee Liu zit je ineens wel heel ver. Het verhaal vangt aan in 1949 in India en situeert zich in een heel complex gebeuren met Engelsen, Australiërs, Amerikanen, Indiërs, communisten, Chinezen, Oeigoeren, Kazachen en Russen en het gaat voor een groot deel over Xinjiang. Dat is momenteel een autonome regio in het noordwesten van China, de grootste provincie van China en dit reusachtige gebied grenst aan 8 (ACHT !) landen. Zo’n grensgebied, dan begrijp je meteen dat het daar al eeuwen ambras is. En dat is heden ten dage niet anders. Het grote spel noemen ze dat in het boek en de auteur beschrijft het op dezelfde wijze als ze een landschap beschrijft. Nu kunnen de landschapsbeschrijvingen mij wel boeien, maar om intriges en een machtsstrijd te beschrijven vind ik het weinig meeslepend. Maar goed, tegen die achtergrond speelt zich een verhaal af van een meisje dat zichzelf redt door uit een bordeel weg te lopen en dat geadopteerd wordt door een Engelse dame. De journalist-spion man van die dame is liever weg dan thuis en verdwijnt. En die dame begint met twee kinderen en een vriend aan een quasi onmogelijke tocht om hem te gaan “redden”, terwijl er allerlei signalen zijn dat die man mogelijks niet “gered” wil worden. Zoiets begrijp ik niet. Misschien moet ik mij maar neerleggen bij het in het boek genoemde “onweerstaanbare desiderium incogniti, het verlangen naar het onbekende en het onbekende verlangen” als verklaring. Enfin, na een mislukte queeste maken de vriend en de dame het zichzelf moeilijk door niet gewoon toe te geven aan hun liefde. De hele tijd vraag ik me af : waar zijn die nu toch met bezig. Tenslotte geef ik het 100 bladzijden voor het einde (p. 464) op, ik moet het niet meer weten. Dat ze hun plan trekken. Fraaie beschrijvingen van landschappen, streken en bevolkingsgroepen, maar als roman vind ik het geen aanrader (met alle respect voor het schrijftalent van Liu).  
Al zegt de schrijfster daar wel iets dat me boeit sinds ik Erlend Loe’s lijstjes las (in Naïef. Super). “Hij hield ervan lijstjes te maken … Hij zei dat hij een zekere vorm van poëzie had ontdekt in lijstjes.”

“The library so close to you, can lead you far away” that’s what the words say at the public library in Huy (Walloon provinces of Belgium). I read Flash House by Aimee Liu. I don’t think it’s a must-read. But there’s one thing of special interest about lists (you know by now that the main character in “Naïve. Super” by Erlend Loe makes lists) : “He loved making lists … He said that he discovered a certain kind of poetry in lists.”

00:35 Gepost door Hildegarde in Wallonie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: boeken | |  Facebook

Commentaren

Een boek van 600 bladzijden moet wel erg goed geschreven zijn, wil het tot het einde blijven boeien. Vaak is het een tekortkoming van de auteur dat hij halverwege verstrikt raakt in zijn eigen plot en je buitelt over de onwaarschijnlijkheden. Jammer.

Gepost door: tagrijn | 17-09-09

klinkt ingewikkeld Te ingewikkeld voor mij :-)

Gepost door: pieterbie | 17-09-09

De commentaren zijn gesloten.