Flanders inside

The text on the bag says : Your cultural baggage is in here. The photo was taken on the culture market in Antwerp (2006), every cultural organization (theatre, music, adult education, dance, …) can present herself there.

Zoals ik al zei maakt de hoofdpersoon in “Naïef. Super” (Erlend Loe) lijstjes. Eén soort lijstjes is : wat hij zich het best van de dag herinnert. Dat doet hij in New York.
Ik was niet in New York, maar in Delft en daar zag ik :
- een klein meisje met vlindervleugeltjes
- een ober die zei dat hij niet vrolijk werd van de wespen die in en rond de glazen en kopjes zoemden en rond zijn handen en zijn oren, maar die toch heel vriendelijk en belangstellend was
- een museumwinkeldame die vertelde dat ze zopas de hele kaartencollectie had vernieuwd en die blij was dat ik die zo mooi vond

- twee dames in Delftse klederdracht die ronddrentelden op de mooiste plekjes en die het hart van zowat iedere toerist sneller deden slaan, zeker dat van de fotograferende toerist. Kijk, dat vind ik nu een sympathieke hobby : je doet gezellig wat met twee, je verlevendigt het straatbeeld en je maakt toeristen blij, zowel de stille die stiekem een plaatje schieten (zoals ik) als de dappere die een praatje komen maken en vragen om te poseren.

As I told before the main character in “Naïve. Super.” (Erlend Loe) makes lists. One sort of lists is : things of the day he remembers best. That’s in New York.
I was not in New York, but in Delft (the Netherlands) and I saw :
- a little girl with butterfly wings
- a waiter who said that all the wasps circling around the cups and glasses and around his hands and ears didn’t make him joyful, but who was friendly and interested anyway
- a museum shop lady who told she renewed the whole card collection and who was happy that I liked it so much
- two ladies in traditional Delft dress lounging and making the heart of almost every tourist jump a beat, especially that of the photographing tourist. Well, that’s a nice hobby : you have fun with two, you make the street image more vivid and you make tourists happy, the silent ones who make a snap shot in secret (like me) as well as the brave ones who start a chat and ask to pose.

Ode aan de vriendschap : er is veel dat heelt, als je het deelt.

An ode to friendship : many things heal when you can share them.

St. Paul-de-Vence heeft het allemaal : het is een prachtig gerestaureerd stadje, ieder gebouw een parel, smalle steegjes, overal bloemen en planten, fonteintjes met drinkbaar water, prachtige vergezichten, pétanque pleintjes, café’s, kunstenaars en galerijtjes en een veelvoud aan speciale winkeltjes.  Maar let op de prijzen : sommige dingen zijn een koopje, maar typische Provençaalse streekproducten (plantaardige zepen van Marseille, Provençaalse stoffen zoals tafellakens en keukenhanddoeken) kunnen een pak duurder zijn dan in plaatsen zoals Biot, Grasse en zelfs Avingnon.

.

Zoals nectarbloemen bijen aantrekken, zo blijkt Zuid-Frankrijk kunstenaars aan te trekken.  Menig dorpje heeft een plein of meerdere straten vol kunstenaars, die er vaak ook in hun winkeltje werken.  Op een plein in Grasse (ik denk : Place des artistes) fascineerde mij een boetserende vrouw in haar atelier-winkel, zij werkte zo rustig en met overgave.  Toen ik er later terugkeerde, zat ze buiten een pint te drinken met vriendinnen.  Ze straalden van “joie de vivre”.  Of ik daarvan een foto mocht nemen ? Dat dachten we al, lachten ze.  En de hond deed ook mee.

Just like nectarflowers attract bees, so the South of France appears to attract artists.  Many villages have a square of several streets full of artists, who often are at work in their little shop.  On a square in Grasse (I think : Place des artistes) I was fascinated by a woman modeling clay in her atelier-shop, she worked so quiet and with dedication.  When I returned there later, she was outside having a beer with her friends.  They were a picture of joy of living (joie de vivre).  If I could take a photo of that ? Yes, we already thought so, they laughed.  And the dog joined in.